Türk dünyasında şirniyyat süfrələri

Bu şirniyyatların ortaq cəhəti bayramda, şənlikdə və ya fəsil dəyişəndə hazırlanıb paylaşılmasıdır. Un, bal, şəkər, süd, kərə yağı, qoz-fındıq və quru meyvə kimi sadə tərkiblər uzun zəhmət və səbirlə xüsusi süfrə yeməyinə çevrilir. Çoxunun mənşəyi barədə dəqiq məlumat yoxdur; bəziləri üçün bir neçə region haqq iddia edir.

Azərbaycanda şəkərbura, içi qoz ya fındıq və şəkərlə doldurulmuş, Novruz süfrəsində yer alan aypara formalı xəmir məmulatıdır. Özbəkistanda sumalak, cücərmiş buğdadan və undan, uzun müddət qaynadılaraq hazırlanır. Türkiyədə paxlava incə yufka təbəqələri ilə, aşure isə buğda, paxlalı bitkilər və quru meyvələrlə hazırlanır. Tatarıstanda çak-çak, qızardılmış xəmir zolaqlarının balla birləşməsindən ibarətdir; qubadiya isə düyü, kişmiş və çox vaxt qurudulmuş pendirlə doldurulan təbəqəli börək-tort-dur. Saxada (Yakutiya) kürçeh, giləmeyvələrlə çalınmış soyuq qaymaqdır; salamat isə undan hazırlanan isti lapadır.

Bu şirniyyatlar adətən tək yenmir. Çayın yanında, sıx süfrədə paylaşılır: aşure qonşulara paylanır, çak-çak qonağa ikram olunur, paxlava isə sinidə gətirilib kəsilərək bölüşdürülür. Hansı resepti seçsəniz seçin, şirniyyat birlikdə süfrəyə oturmaq üçün yaxşı bəhanədir.